ค่ำคืนที่โหดร้าย กับน้ำใจที่ไหลหลั่ง จากปากคำ “สุจิณนา (สี่แสน) โชติประดับ”

0
325

3 พฤศจิกายน 2560 วันเพ็ญเดือนสิบสอง สำหรับใครหลายๆ คนอาจเป็นวันแห่งความสุข เป็นวันคืนดีๆที่น่าประทับใจ น่าจดจำ แต่สำหรับครอบครัวของ“สุจิณนา (สี่แสน) โชติประดับ”นักเทคนิคการแพทย์ รพ.สมเด็จ อ.สมเด็จ จ.กาฬสินธุ์แล้ว มันช่างเป็นค่ำคืนที่โหดร้ายเหลือเกิน เพราะพระเพลิงได้เผาบ้านของเธอและญาติๆ วอดไปทั้งหมด 5 หลัง


ที่ที่ปู่กับย่าเคยอยู่ ที่ที่เราเติบโตมา ที่ที่พ่อแม่ช่วยกันสร้างมา ที่ที่เราเคยมีความสุขด้วยกันมา … หายไปเพียงไม่กี่นาที เหลือเพียงแค่ความทรงจำและความเจ็บปวดกับเศษซาก” เธอเปิดปากเล่าถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นอย่างเจ็บปวด และอยากให้คืนนั้นเป็นเพียงฝันร้ายที่ตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองแค่ฝันไป

แม้วันนี้ ค่ำคืนแห่งความโหดร้ายจะผ่านไปหลายคืนแล้ว แต่สำหรับเธอและครอบครัว ทุกค่ำคืนช่างเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน ไม่ว่าจะข่มตานอนเช่นไรก็ไม่สามารถหลับตาลงได้สนิท เหมือนตกอยู่ในฝันร้ายทุกครั้ง เธออยากให้เรื่องราวโหดร้ายเหล่านี้ผ่านพ้นไปให้หมดสิ้น เพื่อที่จะได้กลับมามีชีวิตปกติสุขร่มเย็นเฉกเช่นที่เคยเป็นมา

ท่ามกลางความโชคร้ายและความยากลำบากของชีวิตที่ “สุจิณนา” กำลังเผชิญอยู่นั้นมีน้ำใจจากผู้คนทั่วสารทิศหลั่งไหลมาให้กำลังใจเธอและครอบครัวไม่ขาดสาย นอกจากผู้ว่าราชการจังหวัดมุกดาหาร นายอำเภอนิคมคำสร้อย นายกเทศมนตรี ต.นิคมคำสร้อย เทศบาลตำบบลนิคมคำสร้อย เหล่ากาชาด อ.นิคมคำสร้อย เหล่ากาชาด จ.มุกดาหาร คณะกรรมการพัฒนาสตรีคณะครู รร.คำสร้อยพิทยาสรรค์ สาธารณสุขอำเภอนิคมคำสร้อย คณะเจ้าหน้าที่รพ.นิคมคำสร้อยสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ จ.มุกดาหาร นิคมสร้างตนเองคำสร้อย ศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พักพิง ห้างหุ้นส่วนต่างๆ ร้านค้า พี่ๆน้องๆหมู่บ้านใกล้เคียง และวัด จะร่วมกันบริจาคทรัพย์ช่วยเหลือเบื้องต้นกว่า 1.2 แสนบาทแล้ว  ยังได้รับน้ำใจจากคณาจารย์ พี่ๆ น้องๆ ร่วมวิชาชีพ ส่งกำลังใจ คำปลอบประโลม และมอบเงินช่วยเหลืออีกจำนวนหนึ่ง

ในความโชคร้ายยังมีเรื่องราวดีๆเสมอ ไม่รู้จะเอ่ยคำไหน หรือหาคำพูดที่สวยงามมาจากไหน นอกจาก ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ที่ในยามลำบากเช่นนี้ ยังมีคนคอยถามข่าวคราว ส่งกำลังใจให้คลายความกังวลและความทุกข์ ให้ลุกขึ้นสู้และก้าวเดินต่อไป รวมถึงให้ความช่วยเหลือทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ รู้สึกซาบซึ้งและดีใจมากค่ะ เหมือนเม็ดทรายเม็ดเล็กๆในทะเลที่มีคนมองเห็น …”เธอเล่าด้วยน้ำเสียงตื้นตัน และบอกว่าไม่รู้จะหาคำไหนมาบอกแทนความรู้สึกขอบพระคุณต่อทุกคนที่ห่วงใย ไม่ทอดทิ้ง ในวันที่เธอยากลำบากที่สุดในชีวิต ทำให้วันนี้เธอและครอบครัวมีกำลังใจและเข้มแข็งมากขึ้น

สุจิณนา” เล่าถึงการใช้ชีวิตหลังค่ำคืนที่โหดร้ายนั้นว่า การใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก ต้องสร้างที่พักชั่วคราว โดยโครงทำจากไม้ยูคาและมุงผนังด้วยไม้อัด ในช่วงหลังเกิดเหตุไฟไหม้ใหม่ๆอากาศหนาวเย็นตกกลางคืนอยู่กันค่อนข้างลำบากเนื่องจากอากาศช่วงนั้นเย็นมาก พอผ่านไปประมาณ 3-5 วันอากาศเริ่มอุ่นขึ้นประมาณ 1 สัปดาห์ หลังจากนั้นเมื่อประมาณสองวันที่แล้วฝนตกลงมาอีก ทำให้ที่พักได้รับความเสียหายอยู่กันค่อนข้างลำบากเนื่องจากฝนสาดเข้ามาพื้นที่สำหรับเป็นที่นอนเปียกฝน ต้องย้ายที่นอนรอฝนหยุดตก  ส่วนพื้นที่ใช้สอยก็มีเพียงน้อยนิด ที่อยู่ที่พักในเวลากลางวันค่อนข้างจำกัดกับสมาชิกที่มีอยู่ในครอบครัวที่มีเด็กวัยกำลังซนวิ่งเล่นก็กลัวจะโดนเศษตะปูเศษเหล็กทิ่มแทง ส่วนของไฟฟ้าถูกตัดยังใช้ไม่ได้ ต้องขอใช้ไฟกับเพื่อนบ้าน

การดำเนินชีวิต ความเป็นอยู่ในชีวิตประจำวันค่อนข้างดำเนินไปด้วยความลำบาก มีเพียงผนังไม้อัดและโครงไม้ยูคาที่ไม่รู้ว่าจะผุพังลงมาเมื่อไร คงต้องหาเงิน เร่งสร้างบ้านใหม่ให้เสร็จโดยเร็ว” เธอบอกและว่าเงินที่มีผู้บริจาคให้เธอและครอบครัวนี้ จะนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการจัดซื้อวัสดุอุปกรณ์ในการสร้างบ้านหลังใหม่

สุจิณนา (สี่แสน) โชติประดับ เป็นนักศึกษาเทคนิคการแพทย์ รุ่น 13 รหัส 53 มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เริ่มต้นชีวิตการเป็นนักเทคนิคการแพทย์ ที่โครงการตรวจคัดกรองมะเร็งตับและท่อน้ำดี โรงพยาบาลพนมไพร จ.ร้อยเอ็ด  ปัจจุบันเป็นนักเทคนิคการแพทย์ รพ.สมเด็จ อ.สมเด็จ จ.กาฬสินธุ์

ในความที่ว่าตัวเองโชคร้ายมาก กลับคิดว่าตัวเองโชคดีมากเช่นกันค่ะ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของวิชาชีพนี้ เพราะตั้งแต่เกิดเหตุพี่ๆหลายท่านถามข่างคราวส่งกำลังใจเข้ามาไม่ขาดสาย บางท่านหนูเองยังไม่เคยรู้จักพี่ๆเลย แต่พี่ๆก็หวังดีช่วยเหลือ แนะนำ หนูซาบซึ้งใจจริงๆค่ะ ไม่คิดว่านักเทคนิคการแพทย์ตัวน้อยๆที่ทำงานใน รพช.เล็กๆ ห่างไกล ไม่มีใครรู้จักอย่างหนู พอเดือดร้อนจะได้รับความช่วยเหลือมากมายขนาดนี้ ทั้งคณาจารย์ พี่ๆ น้องๆ และเพื่อนๆ ในวิชาชีพ ต่างไม่รีรอที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและให้กำลังใจให้ลุกขึ้นสู้และก้าวเดินต่อไป อีกทั้งช่วยกระจายข่าว ให้คำปรึกษา คำชี้แนะ ตลอดถึงร่วมบริจาคทุนทรัพย์ อยากขอบพระคุณทุกท่านด้วยตัวเองแต่คงเป็นไปได้ยาก หนูขออนุญาตใช้พื้นที่ตรงนี้ ขอขอบพระคุณคณาจารย์ พี่ๆน้องๆ เครือข่ายนักเทคนิคการแพทย์ทุกๆท่านที่ให้ความช่วยเหลือ ให้กำลังใจ รวมไปถึงบริจาคทุนทรัพย์ และช่วยเหลือในทุกๆด้าน

หนูคงไม่มีอะไรจะมอบแทนคำขอบคุณได้นอกจากความรักที่มีต่อวิชาชีพนี้ และจะปฏิบัติงานในหน้าที่วิชาชีพนี้ให้เต็มที่และเต็มความสามารถที่สุดเท่าที่จะทำได้”

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here